Blindedarmontsteking ofwel appendicitis is een ontsteking van de blinde darm, een wormvormig aanhangsel aan het begin van de dikke darm, in de rechter onderbuik. De blinde darm varieert enkele centimeters in lengte en daarmee ook in ligging: soms ligt hij opgekruld achter de dikke darm. De ontwikkeling van klachten en symptomen hangt ook met deze variatie samen. Als de punt, direct tegen de buikwand, ontstoken is, dan zal de pijn snel ter plaatse optreden.
Regelmatig ligt de blinde darm echter achter de dikke darm wat ervoor kan zorgen, dat de blinde darm als het ware wordt afgedekt. Daarmee zijn de klachten veel vager of treden pas op als de blinde darm al dusdanig ontstoken is, dat deze ook is gesprongen (geperforeerd). Er zit dus nogal wat variatie in de wijze waarop de klachten zich presenteren. Die heeft vooral te maken met verschillen in anatomie. Daarnaast kunnen kinderen, afhankelijk van hun leeftijd, niet altijd even goed hun klachten uitleggen/toelichten.
Veel voorkomende klachten en symptomen zijn pijn, toenemend bij vervoer of beweging en/of aanraking, misselijkheid, braken, koorts en dergelijke. Dergelijke symptomen kunnen echter ook passen bij andere aandoeningen, waarvoor chirurgisch ingrijpen niet nodig is.
Uiteraard willen we voorkomen, dat een niet ontstoken blinde darm wordt verwijderd. Daarom volstaan we niet met het uitvragen van de klachten en het lichamelijk onderzoek. We doen ook nog aanvullend onderzoek, te weten bloedonderzoek en eventueel nog een echo. De CT-scan gebruiken we slechts zelden, omdat het op de kinderleeftijd, vaak net zo goed zichtbaar is met de echo. Hiervoor is geen straling nodig.
Als een ontsteking op grond van al deze informatie waarschijnlijk is, wordt uw kind in principe geopereerd. Afhankelijk van de ernst van de situatie zal dit, zo nodig ook midden in de nacht gebeuren. Een blindedarmontsteking bij kinderen kan namelijk, veel meer dan bij volwassenen, een dramatisch (snel) verloop hebben.
Bij grotere kinderen/adolescenten kiezen we er soms voor om dit met een kijkoperatie te doen. Meestal gebeurt het via een sneetje in de rechter onderbuik. Hierbij wordt de blinde darm opgezocht en aan de basis afgebonden, waarna hij wordt verwijderd.
Als sprake is van een perforatie, spoelen we vaak uitgebreid met vocht en krijgt uw kind antibiotica via een infuus, om de verhoogde kans op een abces (holte met pus) te verminderen. Om diezelfde reden laten we soms ook de huid van de wond open. De lagen van de buikwand die hieronder liggen, sluiten we uiteraard wel. Als er toch een abces ontstaat, moet de pus eruit gelaten worden. Hier zijn verschillende manieren voor:
Als een (milde) ontsteking al wat langer bestaat, kan het lichaam een van zijn verdedigingsmechanismen inschakelen: de ontsteking enigszins afdekken. Het zogenaamde grote net, een beschermende deken over de darmen en de darmen zelf, gaat dan om de ontsteking liggen. Dit om het proces plaatselijk te houden en niet door de hele buik te laten verspreiden. Wanneer zo’n ‘infiltraat’ zich heeft ontwikkeld, is dat een slechte omstandigheid om te opereren. Het weefsel kan dan namelijk wat verweekt zijn en er is een grotere kans op beschadiging van de darmen.
Vaak kiezen we ervoor om de ontsteking te laten afkoelen, al dan niet ondersteund door antibiotica. Hiermee komt de blinde darm vaak tot rust. Soms ontwikkelt zich eveneens een abces, die dan gedraineerd moet worden.
